ആദ്യമായി ബ്ലോഗ് വായിക്കുന്നവര് ദയവായി IIT Incidents - Part 1 ,IIT incidents part 2, IIT incidents part 3,IIT incidents part 4,IIT incidents part 5,IIT incidents part 6, IIT incidents part 7 എന്നിവ വായിച്ചതിനു ശേഷം ഇത് വായിക്കുക. അന്നേരം കൂടുതല് ആസ്വാദ്യകരമാകും.
നന്ദി !!!!
ഇത് കുറെ ചെറിയ ചെറിയ ആകസ്മികവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ സംഭവങ്ങളാണ്. ഏതോ ഫുട്ബോള് കളി കാണാനെന്ന ലാഖവത്തോടെ പോലെ ഐ. ഐ. റ്റി - യില് എത്തപെട്ടു അവിടുത്തെ അത്ഭുതവും ബീഭത്സവും ആസ്വാദ്യകരവും അയ കാഴ്ചകള് കണ്ട ഒരാളുടെ വിവരണങ്ങള്.
23. കണ്ണുണ്ടായാല് പോര കാണണം
(ഈ സംഭവം അറിയാവുന്നവര് ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ മൂന്നു പേര്ക്ക് മാത്രമാണ്. അവരുടെ സമ്മതത്തോടെ ഞാനിത് പറയട്ടെ!!!)
ഒരുനാള് ഞാനും PHd വിദ്ധ്യാര്ദ്ധിയായ റോബിന് ചേട്ടനും ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ് -ഇല് നില്ക്കുമ്പോളാണ് വിപിന് ഒരു പുതിയ പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചത് "കണ്ണുണ്ടായാല് പോര കാണണം, നമ്മള് സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തില് നിന്നും വളരെ അകലുന്നു. ക്യാമ്പസ്സിനുള്ളില് ആയതു കൊണ്ട് നമുക്ക് പുറം ലോകവുമായി ബന്ധമില്ല" - വിപിന് പറഞ്ഞു.
" മനുഷ്യരുടെ കഥ എല്ലായിടവും ഇപ്പോഴും ഒരേ പോലയല്ലേ ?" - ഞാന് ചോദിച്ചു.
"ഒന്നുപോടാ, ഈ ചെന്നൈയില് കാശില്ലാത്തവര് എങ്ങേനയാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ?"- വിപിന് ഉണ്ണിത്താന് ചോദിച്ചു.
ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന് തലയാട്ടി
"ഇന്ന് രാത്രിയില് നമ്മള് മറീന ബീച്ചില് പോകുന്നു, ഒറ്റ രൂപ ആരുടെയും കയ്യിലില്ലാതെ ഒരു തിരിച്ചറിയല് രേഖകളും ഇല്ലാതെ ഒരു രാത്രി ഈ ചെന്നൈയില് ചിലവഴിക്കുന്നു. കാശില്ലാത്ത ഒരാള് ഒരുരാത്രി ചെന്നൈയില് എങ്ങനെ ചിലവഴിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മള് തിരിച്ചറിയുന്നു, സമ്മതമാണോ?"- വിപിന് ചോദിച്ചു.
എനിക്കും റോബിന് ചേട്ടനും താല്പര്യക്കുറവൊന്നും ഇല്ല. അതിനാല് വിട്ടേക്കാം മറീന ബീച്ചില് എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞു മൂന്ന് പേരും ഒത്തുകൂടി, എന്നെ കണ്ടപാടെ "മൊബൈല് എടുത്തിട്ടുണ്ടോ"- എന്നായി വിപിന്റെ ചോദ്യം
"ഉണ്ട്"- ഞാന് മറുപടി കൊടുത്തു.
"കൊണ്ട് തിരികെ വെക്കടാ, ഒന്നും എടുക്കാതെയാ നമ്മള് പോകുന്നത്, നീ ഇന്റര്വ്യൂനൊന്നും പോവുകയല്ലല്ലോ ഈ ഷര്ട്ടും പാന്റും ഇട്ടുകൊണ്ട്, പോയി അല്പം മുഷിഞ്ഞത് ധരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നേ"- വിപിന് അല്പം ചൂടായി.
( എന്റെ സീനിയര് അല്ലേ, അവര്ക്ക് എന്നോട് ചൂടാകാം)
ഓടിപ്പിടിച്ച് മുറിയില് വന്നു കിട്ടാവുന്നതില് പഴകിയതും മുഷിഞ്ഞതും അയ ഡ്രസ്സ് ധരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് ചെന്ന്, മൂന്ന് പേരുടെ വസ്ത്രവും ഇതേ പോലെയാണ്, അങ്ങനെ ഏകദേശം രാത്രി ഒന്പതു മണിയോടെ മറീന ബീച്ചിലെത്തി.
ബീച്ച് ശാന്തമാണ്, വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ല. ഒരിടത്തിരുന്നുകൊണ്ട് മൂന്ന് പേരും വിശദമായി ചര്ച്ച തുടങ്ങി- എന്ത് ചര്ച്ച - ഐ. ഐ. റ്റി - യില് ജൂനിയര് ആയി വന്ന പെണ്കുട്ടികളെക്കുറിച്ചും സിനിമ കഥകളെ കുറിച്ചും അല്ലാതെന്താ!!!
ആദ്യം അസ്വാദ്യകരമായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീടു മൂന്നുപേര്ക്കും ബോറടിച്ചു തുടങ്ങി- ഉറക്ക ക്ഷിണവും. ഒരു മൂന്നു മണിയോടെ ഇനി മതിയാക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മൂന്നു പേരും തിരിച്ചു. ബീച്ചില് നിന്ന് നടന്നു റോഡിലെത്തിയപ്പോള് ഒരു പോലീസെ ജീപ്പ് മുന്നില് വന്നു നിന്ന്. കുറെ പോലീസുകാര് ഇറങ്ങിവന്നു "ആരാണ്, എന്താണ്, എങ്ങോട്ടാണ്'- എന്നൊക്കെ ചോദ്യം തുടങ്ങി.
"ഐ. ഐ. റ്റി - യില് പഠിക്കുന്നവരാണ്"- വിപിന് പറഞ്ഞു.
മൂന്ന് പേരെയും ഒന്ന് രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പോലീസ് ജീപ്പില് കയറാന് പറഞ്ഞു.
മൂന്നു പേരും കയറി.
" നമ്മള് എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് "- ഞാന് വിപിനോട് ചോദിച്ചു.
"എടാ ഇവര് നമ്മളെ ഐ. ഐ. റ്റി - യില് കൊണ്ടാക്കാന് പോവുകയാണ്, ഒരു നടപ്പ് ഒഴിവായി "- വിപിന് കോട്ടുവാ ഇട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"പക്ഷെ ഇതേതു വഴി"- റോബിന് ചേട്ടന് ചോദിച്ചു.
'പോലീസുകാരല്ലേ, ഇവര്ക്ക് പല വഴികളും അറിയാം"- വിപിന് മറുപടി നല്കി.
ഐ. ഐ. റ്റി വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികളുടെ ഒരു വില, പോലീസുകാര് ഹോസ്റ്റലില് വരെ കൊണ്ട് വിടുമാരിക്കും. ഐ. ഐ. റ്റി വിദ്ധ്യാര്ദ്ധി ആയതില് ഞാന് രഹസ്യമായി അഭിമാനം കൊണ്ടു.
പക്ഷേ പോലീസ് ജീപ്പ് പോയത് ഐ. ഐ. റ്റി -യിലേക്കല്ല , നേരെ ബീച്ച് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്.
മൂന്ന് പേരും സ്റ്റേഷനിലെത്തി. സബ്-ഇന്സ്പെക്ടറുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
"ഓ , ഇവന്മാര് ഇനി ചായ കുടിപ്പിചിട്ടേ നമ്മളെ വിടത്തുള്ളൂ"- വിപിന് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഒരഞ്ചു മിനിട്ട് കൊണ്ടു രംഗം മാറി. ഇപ്പോള് ഏതോ കള്ളന്മാരാണെന്ന രീതിയിലാണ് പെരുമാറ്റം.
"തിരിച്ചറിയല് രേഖകള് വല്ലതുമുണ്ടോ"- സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് ചോദിച്ചു.
മൂന്ന് പേരുടെ കയ്യില് യാതൊരു രേഖയുമില്ല.
ഞങ്ങള് ഐ. ഐ. റ്റി വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികളാണെന്നും രാത്രി ചുമ്മാ വന്നതാണെന്നും വിപിന് പറഞ്ഞു.
"എന്താ തെളിവ്"- സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് ചോദിച്ചു.
ഞാന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്റെ ടീ ഷര്ട്ടില് ഐ. ഐ. റ്റി എന്നെഴിതിയത് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
"അതൊന്നും പറ്റില്ല, പ്രൊഫസ്സറുടെ ഫോണ് നമ്പര് വല്ലതുമുണ്ടോ, ഞാനൊന്നു ഉറപ്പു വരുത്തട്ടെ "- സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് മുഖം കടുപ്പിച്ചു.
മൂന്ന് പേരും മുഖാമുഖം നോക്കി.
"സുജിത്തേ, നീ മൊബൈലില് നിന്ന് നമ്പര് പറഞ്ഞു കൊടുത്തേ"- വിപിന് പറഞ്ഞു.
"ഞാന് ഫോണ് എടുത്തില്ല" - മറുപടി കൊടുത്തു.
"ഫോണ് എടുത്തൂടാരുന്നോ?"- വിപിന് ചൂടായി.
എടുത്ത ഫോണ് തിരിച്ചു വപ്പിച്ച ആളാണ് ഇപ്പോള് ഇത് പറയുന്നത്.
മൂനുപെര്ക്കും ഒരു പ്രൊഫസ്സറുടേയും ഐ. ഐ. റ്റി - യില് പഠിക്കുന്നവരുടെയും ഫോണ് നമ്പര് കാണാതെ അറിയില്ല.
"Excuse me sir, actually what happens"എന്ന് വിപിന് പറഞ്ഞതും പടക്കം പൊട്ടുന്നത് പോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടു, ആദ്യത്തെ അടി കിട്ടി.
ഇതോടെ രംഗം ചൂടായി. മൂന്നുപേരുടെ മുഖത്തെ അവസാനത്തുള്ളി ചോരയും വറ്റി.
"വസ്ത്രമൂരി വച്ച് അവിടെ പോയിരിയെടാ" - സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് ചൂടായി.
മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ മൂന്നുപേരും വസ്ത്രമൂരി വച്ച് ജയിലിന്റെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരിപ്പായി.
പുതിയ കൂട്ടുകാരെ കാണാനെന്നവണ്ണം ജയിലിനുള്ളിലെ തടവുകാര് എത്തിനോട്ടം തുടങ്ങി.
ഇനി ജയില് ഒന്ന് പറയട്ടെ, ചെന്നയിലെ അഴുക്കു ചാല ജയിലിനുള്ളില് കൂടെയാണോ ഒഴുകുന്നത് എന്ന് തോന്നും അത് കണ്ടാല്. അഴുക്കു ചാല് എത്രയോ ഭേദം. കൊച്ചിയിലെ കൊതുകാണ് കടുപ്പമെന്നു പറയുന്നവര് മറീന ബീച്ച് പോലീസ് സ്റ്റേഷന് ഒന്ന് കണ്ടുനോക്കണം. അത്ര വലിയ കൊതുകിനെ ഞാന് ജീവിതത്തില് കണ്ടിട്ടില്ല. അന്നത്തെ കൊതുകടിയുടെ വേദന ഇന്നുമെന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്.
മൂന്നുപേരും ഇരിക്കുകയാണ്- ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം എന്നലോചിച്ചുക്കൊണ്ട് ?
ഇതിനിടയില് കിട്ടാത്ത പെറ്റിക്കേസുകള് ഞങ്ങളുടെ പേരില് ആക്കാന് അവര് ശ്രമം തുടങ്ങി.
"എന്റെ ഭാര്യ അറിഞ്ഞാല് എന്താകും"- എന്നതായി റോബിന് ചേട്ടന്റെ വിഷമം.
ഇത് ഐ. ഐ. റ്റി - യിലും വീട്ടിലുമൊക്കെ അറിഞ്ഞലുള്ള അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് മൂന്നുപേരും പതുക്കെ സംസാരിച്ചു.
ഇതിനിടയില് സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് സ്ഥലം വിട്ടു. പുള്ളി കനിഞ്ഞാല് മാത്രമേ പോകാന് പറ്റുള്ളൂ, ഇനി സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് എപ്പോള് വരുമെന്ന് ഒരു പോലീസുകാരനോട് ചോദിച്ചപ്പോള് കിട്ടിയ മറുപടി എരിതീയില് എണ്ണ ഒഴിക്കുന്നതായിരുന്നു.
" ആര്ക്കറിയാം, വന്നാ വന്നു. ഇനി സര് വരാതെ നിങ്ങള്ക്ക് പോകാന് പറ്റില്ല, നാളെ ഉച്ചയോടെ വന്നാല് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം !!!"
എന്ത് ചെയ്യും?
ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാമെന്ന് വെച്ചാല് ഫോണുമില്ല നമ്പറും ഇല്ല.
സമയം ആറു കഴിഞ്ഞു, ഏഴു കഴിഞ്ഞു...... അങ്ങനെ പോകുന്നു.
ഏതോ ഭാഗ്യത്തിന് പോലീസ് സ്റ്റേഷനില് ചായ കൊടുക്കുന്ന ആള് മലയാളി ആയിരുന്നു. രാവിലെ പുള്ളി ചായ കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്
"നിങ്ങളുടെ കുറെ ആള്ക്കാരെ ഞങ്ങള് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്"- എന്ന് പറഞ്ഞു ഒരു പോലീസുകാരന് ഞങ്ങളെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
എതവനാണ് മലയാളികളുടെ വില കളയാം വന്നേക്കുന്നത് " എന്ന മട്ടില് ചായക്കടക്കാരന് ഞങ്ങളെ നോക്കി.
ഞങ്ങള് സത്യാവസ്ഥ മുഴുവന് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
ഭാഗ്യത്തിന് സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് അന്നേരം തിരിച്ചു വന്നതുകൊണ്ട് പുള്ളി ഇടപെട്ടു പ്രശ്നം ഒഴിവാക്കി. അങ്ങനെ എട്ടു മണിയോടെ ഞങ്ങളുടെ ജയില് ജീവിതം അവസാനിച്ചു.
പുള്ളിക്കാരന് നൂറു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓട്ടോയും പിടിച്ചു ഹോസ്റ്റലില് എത്തി.ഈ സംഭവം ആരോടും പറയരുതെന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനമെടുത്തു. ഷിന്റ്റോ-യുടെ മുറിയില് ചെന്ന് കാശ് മേടിച്ചു ഓട്ടോക്കാരനെ യാത്രയാക്കി.
"നിങ്ങള് എവിടെ പോയിരുന്നു"- ഷിന്റ്റോ ചോദിച്ചു.
" അതെ, വിപിന്റെ കണ്ണിനൊരു പ്രശ്നം, അത് നേരെയാക്കാന് പോയതാ"- റോബിന് പറഞ്ഞു.
"ഇത്ര നേരത്തെയോ"- ഷിന്റ്റോ ചോദിച്ചു.
" ആ, രാത്രിതന്നെ ശരിയാക്കാമെന്ന് വെച്ചു, ഇപ്പോള് ശരിക്കും കാണാം "- റോബിന് മറുപടി നല്കി.
ഇവന്മാര് എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് ആലോചിച്ചു കണ്ണുമിഴിച്ചു ഷിന്റ്റോ നിന്നു. ഉറക്കം മൂലം മൂന്നുപേരും അവരവരുടെ മുറികളിലെക്കും.
24. സ്മാര്ട്ട് ആയവര്ക്ക് വേണ്ടി
ഐ. ഐ. റ്റി ജീവിതത്തില് ഒഴിച്ച് കൂടാന് കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് അസൈന്മെന്റ് (Assignment). ചില കണക്കുകള് ഹോം വര്ക്ക് തരും- എഴുതി വക്കുക അത്ര തന്നെ. ഓരോരുത്തരും സ്വന്തമായി ചെയ്യണമെന്നാണ് പറച്ചില്, പക്ഷെ നടക്കുന്നത് ഒരാള് ചെയ്യുകയും മറ്റുള്ളവര് സ്വന്തമായി പകര്ത്തുകയുമാണ്. ഈ അസൈന്മെന്റിന് മാര്ക്കിടുന്നത് പലപ്പോഴും PHD വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികള് ആയിരിക്കും.
രണ്ടാം വര്ഷത്തെ ഒരു വിഷയം പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകന് നല്ലതായിരുന്നെങ്കിലും അസൈന്മെന്റിന് മാര്ക്കിടുന്ന PHD വിദ്ധ്യാര്ദ്ധി അല്പം മുരടനായിരുന്നു. വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികളുടെ മേലില് കുതിരകയരുക എന്നുള്ളതാണ് പുള്ളിയുടെ ഹോബി. അധ്യാപകനെക്കാള് വലിയ ആള് ഞാനാണ് എന്നാ രീതിയിലാണ് പുള്ളിയുടെ നടപ്പും ഭാവവും. ഞങ്ങള്ക്ക് ഇതില് അരിശമുണ്ടെങ്കിലും അധ്യാപകനെ ഓര്ത്തു ഒന്നും മിണ്ടാറില്ല - എല്ലാം സഹിച്ചു.
ആദ്യത്തെ അസൈന്മെന്റില് അക്ഷരതെറ്റുകള് തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു കണ്ടുപിടിച്ചു വെട്ടി മാര്ക്ക് കുറച്ചാണ് ഞങ്ങള്ക്ക് കിട്ടിയത്. പത്തന്പത് പേരുള്ള ക്ലാസ്സാണ്. ഇത്ര സമയമെടുത്ത് ഇത് ചെയ്യുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ആര്ക്കും അറിഞ്ഞുകൂടാ. പക്ഷെ ഏഴെട്ടു വര്ഷമായിട്ടും വിദ്ധ്യാര്ദ്ധി എന്നാ ലേബലില് പുള്ളി ഐ. ഐ. റ്റി - യില് ഉണ്ട്.
രണ്ടാമത്തെ അസൈന്മെന്റ് ഞാന് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് അഞ്ചു മിനിട്ട് വൈകിപ്പോയി. ഒന്പതു മണിക്കായിരുന്നു സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് പറഞ്ഞത്. ഞാന് പുള്ളിയുടെ മുറിയില് എത്തിയപ്പോള് അഞ്ചു മിനിട്ട് വൈകി.
"എന്താണ് ?"- എന്നെ കണ്ടപാടെ ചോദിച്ചു.
"അസൈന്മെന്റ് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് " - ഞാന് വിനീതനായി പറഞ്ഞു.
"സമയം കഴിഞ്ഞു, ഇനി സ്വികരിക്കില്ല, പൊക്കോളൂ"- പുള്ളി സ്വരം കടുപ്പിച്ചു.
ഞാന് നോക്കിയപ്പോള് കുറെ അസൈന്മെന്റുകള് പുള്ളിയുടെ മേശയുടെ മുകളില് ഇരിപ്പുണ്ട്. ഒന്ന് സ്മാര്ട്ട് ആകാന് തീരുമാനിച്ചു. നേരെ ആ അസൈന്മെന്റുകളുടെ മധ്യത്തിലായി എന്റെ അസൈന്മെന്റ് വച്ചു.
"ഇപ്പോള് നേരത്തെ സബ്മിറ്റ് ചെയ്തതായി ആയില്ലേ"- ഞാന് പറഞ്ഞു.
പുള്ളിക്ക് എന്റെ പേരറിയില്ല എന്നാ ആത്മവിശ്വാസത്തിലാണ് ഇത് ചെയ്തത്. എന്നോടാ പണി!!!, ഞാനിതെത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടില് ഞാന് പുള്ളിയെ നോക്കി. ഒരു വിജയിയെ പോലെ ഞാന് നിന്നു.
വിജയശ്രീ ലാളിതനായി ഞാന് തിരിച്ചു വന്നപ്പോള് പുള്ളി വിളിച്ചു. "മോനെ, അത് വേറെ ക്ലാസ്സിലെ അസൈന്മെന്റ് ഞാന് മാര്ക്കിട്ടു വച്ചിരിക്കുന്നതാണ്, അതില് നിന്നു നീ വച്ചത് കണ്ടുപിടിക്കാന് എനിക്ക് യാതൊരു പ്രയാസമില്ല "- പുള്ളി പറഞ്ഞു.
സ്മാര്ട്ടാകാന് ശ്രമിച്ചതാണ്, പക്ഷെ ഓവര് സ്മാര്ട്ടായി
ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും എന്ന മട്ടില് ഞാന് ദയനീയമായി പുള്ളിയെ നോക്കി, ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല, ഇറങ്ങിപ്പോവുക തന്നെ .........
(ഈ സംഭവം അറിയാവുന്നവര് ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായ മൂന്നു പേര്ക്ക് മാത്രമാണ്. അവരുടെ സമ്മതത്തോടെ ഞാനിത് പറയട്ടെ!!!)
ഒരുനാള് ഞാനും PHd വിദ്ധ്യാര്ദ്ധിയായ റോബിന് ചേട്ടനും ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ് -ഇല് നില്ക്കുമ്പോളാണ് വിപിന് ഒരു പുതിയ പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചത് "കണ്ണുണ്ടായാല് പോര കാണണം, നമ്മള് സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തില് നിന്നും വളരെ അകലുന്നു. ക്യാമ്പസ്സിനുള്ളില് ആയതു കൊണ്ട് നമുക്ക് പുറം ലോകവുമായി ബന്ധമില്ല" - വിപിന് പറഞ്ഞു.
" മനുഷ്യരുടെ കഥ എല്ലായിടവും ഇപ്പോഴും ഒരേ പോലയല്ലേ ?" - ഞാന് ചോദിച്ചു.
"ഒന്നുപോടാ, ഈ ചെന്നൈയില് കാശില്ലാത്തവര് എങ്ങേനയാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ?"- വിപിന് ഉണ്ണിത്താന് ചോദിച്ചു.
ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന് തലയാട്ടി
"ഇന്ന് രാത്രിയില് നമ്മള് മറീന ബീച്ചില് പോകുന്നു, ഒറ്റ രൂപ ആരുടെയും കയ്യിലില്ലാതെ ഒരു തിരിച്ചറിയല് രേഖകളും ഇല്ലാതെ ഒരു രാത്രി ഈ ചെന്നൈയില് ചിലവഴിക്കുന്നു. കാശില്ലാത്ത ഒരാള് ഒരുരാത്രി ചെന്നൈയില് എങ്ങനെ ചിലവഴിക്കുന്നു എന്ന് നമ്മള് തിരിച്ചറിയുന്നു, സമ്മതമാണോ?"- വിപിന് ചോദിച്ചു.
എനിക്കും റോബിന് ചേട്ടനും താല്പര്യക്കുറവൊന്നും ഇല്ല. അതിനാല് വിട്ടേക്കാം മറീന ബീച്ചില് എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞു മൂന്ന് പേരും ഒത്തുകൂടി, എന്നെ കണ്ടപാടെ "മൊബൈല് എടുത്തിട്ടുണ്ടോ"- എന്നായി വിപിന്റെ ചോദ്യം
"ഉണ്ട്"- ഞാന് മറുപടി കൊടുത്തു.
"കൊണ്ട് തിരികെ വെക്കടാ, ഒന്നും എടുക്കാതെയാ നമ്മള് പോകുന്നത്, നീ ഇന്റര്വ്യൂനൊന്നും പോവുകയല്ലല്ലോ ഈ ഷര്ട്ടും പാന്റും ഇട്ടുകൊണ്ട്, പോയി അല്പം മുഷിഞ്ഞത് ധരിച്ചു കൊണ്ട് വന്നേ"- വിപിന് അല്പം ചൂടായി.
( എന്റെ സീനിയര് അല്ലേ, അവര്ക്ക് എന്നോട് ചൂടാകാം)
ഓടിപ്പിടിച്ച് മുറിയില് വന്നു കിട്ടാവുന്നതില് പഴകിയതും മുഷിഞ്ഞതും അയ ഡ്രസ്സ് ധരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് ചെന്ന്, മൂന്ന് പേരുടെ വസ്ത്രവും ഇതേ പോലെയാണ്, അങ്ങനെ ഏകദേശം രാത്രി ഒന്പതു മണിയോടെ മറീന ബീച്ചിലെത്തി.
ബീച്ച് ശാന്തമാണ്, വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ല. ഒരിടത്തിരുന്നുകൊണ്ട് മൂന്ന് പേരും വിശദമായി ചര്ച്ച തുടങ്ങി- എന്ത് ചര്ച്ച - ഐ. ഐ. റ്റി - യില് ജൂനിയര് ആയി വന്ന പെണ്കുട്ടികളെക്കുറിച്ചും സിനിമ കഥകളെ കുറിച്ചും അല്ലാതെന്താ!!!
ആദ്യം അസ്വാദ്യകരമായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീടു മൂന്നുപേര്ക്കും ബോറടിച്ചു തുടങ്ങി- ഉറക്ക ക്ഷിണവും. ഒരു മൂന്നു മണിയോടെ ഇനി മതിയാക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മൂന്നു പേരും തിരിച്ചു. ബീച്ചില് നിന്ന് നടന്നു റോഡിലെത്തിയപ്പോള് ഒരു പോലീസെ ജീപ്പ് മുന്നില് വന്നു നിന്ന്. കുറെ പോലീസുകാര് ഇറങ്ങിവന്നു "ആരാണ്, എന്താണ്, എങ്ങോട്ടാണ്'- എന്നൊക്കെ ചോദ്യം തുടങ്ങി.
"ഐ. ഐ. റ്റി - യില് പഠിക്കുന്നവരാണ്"- വിപിന് പറഞ്ഞു.
മൂന്ന് പേരെയും ഒന്ന് രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പോലീസ് ജീപ്പില് കയറാന് പറഞ്ഞു.
മൂന്നു പേരും കയറി.
" നമ്മള് എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത് "- ഞാന് വിപിനോട് ചോദിച്ചു.
"എടാ ഇവര് നമ്മളെ ഐ. ഐ. റ്റി - യില് കൊണ്ടാക്കാന് പോവുകയാണ്, ഒരു നടപ്പ് ഒഴിവായി "- വിപിന് കോട്ടുവാ ഇട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"പക്ഷെ ഇതേതു വഴി"- റോബിന് ചേട്ടന് ചോദിച്ചു.
'പോലീസുകാരല്ലേ, ഇവര്ക്ക് പല വഴികളും അറിയാം"- വിപിന് മറുപടി നല്കി.
ഐ. ഐ. റ്റി വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികളുടെ ഒരു വില, പോലീസുകാര് ഹോസ്റ്റലില് വരെ കൊണ്ട് വിടുമാരിക്കും. ഐ. ഐ. റ്റി വിദ്ധ്യാര്ദ്ധി ആയതില് ഞാന് രഹസ്യമായി അഭിമാനം കൊണ്ടു.
പക്ഷേ പോലീസ് ജീപ്പ് പോയത് ഐ. ഐ. റ്റി -യിലേക്കല്ല , നേരെ ബീച്ച് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്.
മൂന്ന് പേരും സ്റ്റേഷനിലെത്തി. സബ്-ഇന്സ്പെക്ടറുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
"ഓ , ഇവന്മാര് ഇനി ചായ കുടിപ്പിചിട്ടേ നമ്മളെ വിടത്തുള്ളൂ"- വിപിന് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഒരഞ്ചു മിനിട്ട് കൊണ്ടു രംഗം മാറി. ഇപ്പോള് ഏതോ കള്ളന്മാരാണെന്ന രീതിയിലാണ് പെരുമാറ്റം.
"തിരിച്ചറിയല് രേഖകള് വല്ലതുമുണ്ടോ"- സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് ചോദിച്ചു.
മൂന്ന് പേരുടെ കയ്യില് യാതൊരു രേഖയുമില്ല.
ഞങ്ങള് ഐ. ഐ. റ്റി വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികളാണെന്നും രാത്രി ചുമ്മാ വന്നതാണെന്നും വിപിന് പറഞ്ഞു.
"എന്താ തെളിവ്"- സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് ചോദിച്ചു.
ഞാന് പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്റെ ടീ ഷര്ട്ടില് ഐ. ഐ. റ്റി എന്നെഴിതിയത് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
"അതൊന്നും പറ്റില്ല, പ്രൊഫസ്സറുടെ ഫോണ് നമ്പര് വല്ലതുമുണ്ടോ, ഞാനൊന്നു ഉറപ്പു വരുത്തട്ടെ "- സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് മുഖം കടുപ്പിച്ചു.
മൂന്ന് പേരും മുഖാമുഖം നോക്കി.
"സുജിത്തേ, നീ മൊബൈലില് നിന്ന് നമ്പര് പറഞ്ഞു കൊടുത്തേ"- വിപിന് പറഞ്ഞു.
"ഞാന് ഫോണ് എടുത്തില്ല" - മറുപടി കൊടുത്തു.
"ഫോണ് എടുത്തൂടാരുന്നോ?"- വിപിന് ചൂടായി.
എടുത്ത ഫോണ് തിരിച്ചു വപ്പിച്ച ആളാണ് ഇപ്പോള് ഇത് പറയുന്നത്.
മൂനുപെര്ക്കും ഒരു പ്രൊഫസ്സറുടേയും ഐ. ഐ. റ്റി - യില് പഠിക്കുന്നവരുടെയും ഫോണ് നമ്പര് കാണാതെ അറിയില്ല.
"Excuse me sir, actually what happens"എന്ന് വിപിന് പറഞ്ഞതും പടക്കം പൊട്ടുന്നത് പോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടു, ആദ്യത്തെ അടി കിട്ടി.
ഇതോടെ രംഗം ചൂടായി. മൂന്നുപേരുടെ മുഖത്തെ അവസാനത്തുള്ളി ചോരയും വറ്റി.
"വസ്ത്രമൂരി വച്ച് അവിടെ പോയിരിയെടാ" - സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് ചൂടായി.
മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ മൂന്നുപേരും വസ്ത്രമൂരി വച്ച് ജയിലിന്റെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഇരിപ്പായി.
പുതിയ കൂട്ടുകാരെ കാണാനെന്നവണ്ണം ജയിലിനുള്ളിലെ തടവുകാര് എത്തിനോട്ടം തുടങ്ങി.
ഇനി ജയില് ഒന്ന് പറയട്ടെ, ചെന്നയിലെ അഴുക്കു ചാല ജയിലിനുള്ളില് കൂടെയാണോ ഒഴുകുന്നത് എന്ന് തോന്നും അത് കണ്ടാല്. അഴുക്കു ചാല് എത്രയോ ഭേദം. കൊച്ചിയിലെ കൊതുകാണ് കടുപ്പമെന്നു പറയുന്നവര് മറീന ബീച്ച് പോലീസ് സ്റ്റേഷന് ഒന്ന് കണ്ടുനോക്കണം. അത്ര വലിയ കൊതുകിനെ ഞാന് ജീവിതത്തില് കണ്ടിട്ടില്ല. അന്നത്തെ കൊതുകടിയുടെ വേദന ഇന്നുമെന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്.
മൂന്നുപേരും ഇരിക്കുകയാണ്- ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം എന്നലോചിച്ചുക്കൊണ്ട് ?
ഇതിനിടയില് കിട്ടാത്ത പെറ്റിക്കേസുകള് ഞങ്ങളുടെ പേരില് ആക്കാന് അവര് ശ്രമം തുടങ്ങി.
"എന്റെ ഭാര്യ അറിഞ്ഞാല് എന്താകും"- എന്നതായി റോബിന് ചേട്ടന്റെ വിഷമം.
ഇത് ഐ. ഐ. റ്റി - യിലും വീട്ടിലുമൊക്കെ അറിഞ്ഞലുള്ള അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് മൂന്നുപേരും പതുക്കെ സംസാരിച്ചു.
ഇതിനിടയില് സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് സ്ഥലം വിട്ടു. പുള്ളി കനിഞ്ഞാല് മാത്രമേ പോകാന് പറ്റുള്ളൂ, ഇനി സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് എപ്പോള് വരുമെന്ന് ഒരു പോലീസുകാരനോട് ചോദിച്ചപ്പോള് കിട്ടിയ മറുപടി എരിതീയില് എണ്ണ ഒഴിക്കുന്നതായിരുന്നു.
" ആര്ക്കറിയാം, വന്നാ വന്നു. ഇനി സര് വരാതെ നിങ്ങള്ക്ക് പോകാന് പറ്റില്ല, നാളെ ഉച്ചയോടെ വന്നാല് നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം !!!"
എന്ത് ചെയ്യും?
ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കാമെന്ന് വെച്ചാല് ഫോണുമില്ല നമ്പറും ഇല്ല.
സമയം ആറു കഴിഞ്ഞു, ഏഴു കഴിഞ്ഞു...... അങ്ങനെ പോകുന്നു.
ഏതോ ഭാഗ്യത്തിന് പോലീസ് സ്റ്റേഷനില് ചായ കൊടുക്കുന്ന ആള് മലയാളി ആയിരുന്നു. രാവിലെ പുള്ളി ചായ കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്
"നിങ്ങളുടെ കുറെ ആള്ക്കാരെ ഞങ്ങള് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്"- എന്ന് പറഞ്ഞു ഒരു പോലീസുകാരന് ഞങ്ങളെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
എതവനാണ് മലയാളികളുടെ വില കളയാം വന്നേക്കുന്നത് " എന്ന മട്ടില് ചായക്കടക്കാരന് ഞങ്ങളെ നോക്കി.
ഞങ്ങള് സത്യാവസ്ഥ മുഴുവന് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
ഭാഗ്യത്തിന് സബ്-ഇന്സ്പെക്ടര് അന്നേരം തിരിച്ചു വന്നതുകൊണ്ട് പുള്ളി ഇടപെട്ടു പ്രശ്നം ഒഴിവാക്കി. അങ്ങനെ എട്ടു മണിയോടെ ഞങ്ങളുടെ ജയില് ജീവിതം അവസാനിച്ചു.
പുള്ളിക്കാരന് നൂറു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓട്ടോയും പിടിച്ചു ഹോസ്റ്റലില് എത്തി.ഈ സംഭവം ആരോടും പറയരുതെന്ന് ഞങ്ങള് തീരുമാനമെടുത്തു. ഷിന്റ്റോ-യുടെ മുറിയില് ചെന്ന് കാശ് മേടിച്ചു ഓട്ടോക്കാരനെ യാത്രയാക്കി.
"നിങ്ങള് എവിടെ പോയിരുന്നു"- ഷിന്റ്റോ ചോദിച്ചു.
" അതെ, വിപിന്റെ കണ്ണിനൊരു പ്രശ്നം, അത് നേരെയാക്കാന് പോയതാ"- റോബിന് പറഞ്ഞു.
"ഇത്ര നേരത്തെയോ"- ഷിന്റ്റോ ചോദിച്ചു.
" ആ, രാത്രിതന്നെ ശരിയാക്കാമെന്ന് വെച്ചു, ഇപ്പോള് ശരിക്കും കാണാം "- റോബിന് മറുപടി നല്കി.
ഇവന്മാര് എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് ആലോചിച്ചു കണ്ണുമിഴിച്ചു ഷിന്റ്റോ നിന്നു. ഉറക്കം മൂലം മൂന്നുപേരും അവരവരുടെ മുറികളിലെക്കും.
24. സ്മാര്ട്ട് ആയവര്ക്ക് വേണ്ടി
ഐ. ഐ. റ്റി ജീവിതത്തില് ഒഴിച്ച് കൂടാന് കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് അസൈന്മെന്റ് (Assignment). ചില കണക്കുകള് ഹോം വര്ക്ക് തരും- എഴുതി വക്കുക അത്ര തന്നെ. ഓരോരുത്തരും സ്വന്തമായി ചെയ്യണമെന്നാണ് പറച്ചില്, പക്ഷെ നടക്കുന്നത് ഒരാള് ചെയ്യുകയും മറ്റുള്ളവര് സ്വന്തമായി പകര്ത്തുകയുമാണ്. ഈ അസൈന്മെന്റിന് മാര്ക്കിടുന്നത് പലപ്പോഴും PHD വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികള് ആയിരിക്കും.
രണ്ടാം വര്ഷത്തെ ഒരു വിഷയം പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകന് നല്ലതായിരുന്നെങ്കിലും അസൈന്മെന്റിന് മാര്ക്കിടുന്ന PHD വിദ്ധ്യാര്ദ്ധി അല്പം മുരടനായിരുന്നു. വിദ്ധ്യാര്ദ്ധികളുടെ മേലില് കുതിരകയരുക എന്നുള്ളതാണ് പുള്ളിയുടെ ഹോബി. അധ്യാപകനെക്കാള് വലിയ ആള് ഞാനാണ് എന്നാ രീതിയിലാണ് പുള്ളിയുടെ നടപ്പും ഭാവവും. ഞങ്ങള്ക്ക് ഇതില് അരിശമുണ്ടെങ്കിലും അധ്യാപകനെ ഓര്ത്തു ഒന്നും മിണ്ടാറില്ല - എല്ലാം സഹിച്ചു.
ആദ്യത്തെ അസൈന്മെന്റില് അക്ഷരതെറ്റുകള് തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു കണ്ടുപിടിച്ചു വെട്ടി മാര്ക്ക് കുറച്ചാണ് ഞങ്ങള്ക്ക് കിട്ടിയത്. പത്തന്പത് പേരുള്ള ക്ലാസ്സാണ്. ഇത്ര സമയമെടുത്ത് ഇത് ചെയ്യുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ആര്ക്കും അറിഞ്ഞുകൂടാ. പക്ഷെ ഏഴെട്ടു വര്ഷമായിട്ടും വിദ്ധ്യാര്ദ്ധി എന്നാ ലേബലില് പുള്ളി ഐ. ഐ. റ്റി - യില് ഉണ്ട്.
രണ്ടാമത്തെ അസൈന്മെന്റ് ഞാന് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് അഞ്ചു മിനിട്ട് വൈകിപ്പോയി. ഒന്പതു മണിക്കായിരുന്നു സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് പറഞ്ഞത്. ഞാന് പുള്ളിയുടെ മുറിയില് എത്തിയപ്പോള് അഞ്ചു മിനിട്ട് വൈകി.
"എന്താണ് ?"- എന്നെ കണ്ടപാടെ ചോദിച്ചു.
"അസൈന്മെന്റ് സബ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് " - ഞാന് വിനീതനായി പറഞ്ഞു.
"സമയം കഴിഞ്ഞു, ഇനി സ്വികരിക്കില്ല, പൊക്കോളൂ"- പുള്ളി സ്വരം കടുപ്പിച്ചു.
ഞാന് നോക്കിയപ്പോള് കുറെ അസൈന്മെന്റുകള് പുള്ളിയുടെ മേശയുടെ മുകളില് ഇരിപ്പുണ്ട്. ഒന്ന് സ്മാര്ട്ട് ആകാന് തീരുമാനിച്ചു. നേരെ ആ അസൈന്മെന്റുകളുടെ മധ്യത്തിലായി എന്റെ അസൈന്മെന്റ് വച്ചു.
"ഇപ്പോള് നേരത്തെ സബ്മിറ്റ് ചെയ്തതായി ആയില്ലേ"- ഞാന് പറഞ്ഞു.
പുള്ളിക്ക് എന്റെ പേരറിയില്ല എന്നാ ആത്മവിശ്വാസത്തിലാണ് ഇത് ചെയ്തത്. എന്നോടാ പണി!!!, ഞാനിതെത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടില് ഞാന് പുള്ളിയെ നോക്കി. ഒരു വിജയിയെ പോലെ ഞാന് നിന്നു.
വിജയശ്രീ ലാളിതനായി ഞാന് തിരിച്ചു വന്നപ്പോള് പുള്ളി വിളിച്ചു. "മോനെ, അത് വേറെ ക്ലാസ്സിലെ അസൈന്മെന്റ് ഞാന് മാര്ക്കിട്ടു വച്ചിരിക്കുന്നതാണ്, അതില് നിന്നു നീ വച്ചത് കണ്ടുപിടിക്കാന് എനിക്ക് യാതൊരു പ്രയാസമില്ല "- പുള്ളി പറഞ്ഞു.
സ്മാര്ട്ടാകാന് ശ്രമിച്ചതാണ്, പക്ഷെ ഓവര് സ്മാര്ട്ടായി
ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും എന്ന മട്ടില് ഞാന് ദയനീയമായി പുള്ളിയെ നോക്കി, ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല, ഇറങ്ങിപ്പോവുക തന്നെ .........
25. ഒരു കോഫി ഡേ വിശേഷം
മെസ്സിലെ ബോറടിപ്പിക്കുന്ന ഭക്ഷണവും കഴിച്ചതിനു ശേഷം ഹോസ്റ്റല് റൂമിലെത്തി ഞാനും അന്വറും കൂടെ സിനിമ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് കെമിക്കല് എങ്ങിനീയറിങ്ങിലെ ജൂനിയറായ വിനീത് വാരിയരുടെ ഫോണ് വന്നത്- " ചേട്ടാ ! ഇന്ന് എന്റെ പിറന്നാളാണ്, ഞാന് കോഫി ഡേയില് ഒരു ട്രീറ്റ് തരാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അനവറിനെയും കൂട്ടി വരന് പറ്റുമോ?"
ഞാന് ഫോണ് അനവറിനു കൈമാറി.
ഒരു മിനിട്ടു ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം അന്വര് മറുപടി നല്കി.
"ഞാന് സുജിത്തും അല്പം തിരക്കിലാണ്, എത്ര മണിക്കാണ് ട്രീറ്റ്"- അന്വര് മറുപടി നല്കി.
എന്ത് തിരക്ക്, ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഉറക്കവും സിനിമയുമായി ജീവിതം കഴിച്ചുക്കൂട്ടുകയാണ്. ഇവന് എന്തിനാണാവോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ആവോ ?
" പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക്"- വിനീത് മറുപടി നല്കി.
" ഞങ്ങള് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുവന്, എന്നാലും അങ്ങ് എത്തിയേക്കാം "- അന്വര് പറഞ്ഞിട്ട് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്തു.
'എടാ ജാട കാണിക്കുന്നതിന് ഒരു ലിമിറ്റ് വേണം, നമ്മള് തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞാല് അവന് നമ്മളെ ഒഴിവാക്കിയാലോ?" - ഞാന് ചോദിച്ചു.
പലപ്പോഴും ഞാനും അന്വറും കോഫി ഡേയുടെ സമീപത്തു കൂടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അകത്തു കയറിയിട്ടില്ല- കാരണം പലതാണ് - ഇത്ര കാശ് കൊടുത്തു വല്ലതും കഴിക്കുന്നതിനുള്ള മനസ്താപം, പിന്നെ അന്വറിന്റെ അഭിപ്രായത്തില് കോഫി ഡേ ഒരു ബൂര്ഷ്വാ കമ്പനി ആണല്ലോ. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി കാശിന്റെ ദൗര്ലഭ്യത. ഇപ്പോള് ഒരവസരം ഒത്തു വന്നപ്പോള് കളഞ്ഞു കുളിച്ചാലോ എന്ന് പേടിച്ചതാണ് ഞാനിതു പറഞ്ഞത്.
" എടാ, നിനക്ക് ലോകം എന്താനെന്നറിഞ്ഞുകൂടാ, നമ്മള് അല്പം ജാട കാണിച്ചാലേ ഇവിടെ വിലയുള്ളൂ, എന്തായാലും നമ്മളെ വിളിച്ചതല്ലേ, അന്നേരം അവന് എന്തായാലും ഒഴിവക്കില്ല, നമ്മള് ജാട കൂട്ടുന്നത് അനുസരിച്ച് അവന് നിര്ബന്ധിച്ചുക്കൊണ്ടിരിക്കും "- അന്വര് പറഞ്ഞു.
ഇവന്റെ ഒരു ബുദ്ധി !! ശരിയാണെന്ന് എനിക്കും തോന്നി.
സിനിമ തീര്ന്നതിനു ശേഷം പന്ത്രണ് മണിക്കുള്ള ട്രീറ്റിനു ഞാന് തന്നെ തയാറായി. എന്നെ കണ്ടപാടെ അന്വര് മുഖം കറുപ്പിച്ചു.
"എടാ 12 മണി എന്ന് പറഞ്ഞാല് 12.15-നെ ചെല്ലവു, എന്നാലേ ഒരു വിലയുള്ളൂ.
അങ്ങനെ 12.15-ഓടെ ഞങ്ങള് കോഫി ഡേയില് എത്തി. അവിടെ വിനീത്, ശ്രിനാഥ്, അരുണ് ദേവ് തുടങ്ങിയവര് കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇവര് കോഫി ഡേയുടെ സ്ഥിരം ആള്ക്കാരാണ്.
ഒന്ന് കോഫി ഡേ പരത്തി നോക്കിയപ്പോള് അരുണ് ലാലും ഒരു പെണ്കുട്ടിയും ഇരിക്കുന്നു. ദൈവമേ, ഇവന്റെ ഒരു യോഗം !!!, ആ പെണ്കുട്ടിയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു അവര് രണ്ടു പേരും ഇരിക്കുന്ന മേശയില് കസേര വലിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനുമിരുന്നു. ഒരഞ്ചു മിനിട്ടായിട്ടും ഞാന് അവിടുന്ന് എണീച്ചു പോകാത്തതുകൊണ്ട് എന്തോ ഇംഗ്ലീഷില് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവനും അവളും ഇറങ്ങിപ്പോയി, നേരെ ചൊവ്വേ ഇംഗ്ലീഷ് അറിയാത്തത് ഭാഗ്യം. പിറുപിറുത്ത പല കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലായില്ല.
ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോഴുണ്ട് കിരണ്. ക. ജെ ഒരു തമിഴ് പെണ്കുട്ടിയുമായിരിക്കുന്നു. ഇവന് അന്തര് സംസ്ഥാന കളിയും തുടങ്ങിയോ? ഇനി അവന്റെ അടുത്തേക്കാകാം എന്നാലോചിച്ചു അങ്ങോട്ട് പോകാന് തുടങ്ങിയപ്പോഴത്തേക്ക് അന്വര് തടഞ്ഞു.
" എടാ, ഇന്നിത്രയും പോരേ?"- അന്വര് ചോദിച്ചു.
മതിയല്ലേ ! എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കിരണ് ഇരിക്കുന്നടുത്തേക്കുള്ള പോക്ക് ഒരു കൈ കാണിക്കലില് അവസാനിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞാനും അന്വറും വിനീതും കൂട്ടുകാരും കൂടെ ഓര്ഡര് ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു. "നീ മണ്ടത്തരമേ ചെയ്യുള്ളു, അതിനാല് നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാന് ഓര്ഡര് ചെയ്തോളാം" എന്ന് അന്വര് എനിക്ക് താക്കിത് തന്നിരുന്നു.
എന്നാലും ഞാനും അന്വറും മെനു കാര്ഡിന്റെ പേജുകള് മറിച്ചു. എല്ലാം അപരിചിതമാണ്. എന്നാലും ഇതൊക്കെ എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടിലാണ് അന്വറിന്റെ ഇരുപ്പ്. ചില പേരുകള് ഞങ്ങള്ക്ക് രസം തോന്നി. "Expresso. Spinachi Sandwich " -കിടിലന് പേരുകള്, അതിനാല് ഇത് തന്നെ ഓര്ഡര് ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങള് ഞങ്ങളുടെ ഓര്ഡര് പറഞ്ഞു.
'2- Expresso, 2- Spinachi Sandwich '
അരുണ് ദേവ് ഇത് കേട്ടതും ഞങ്ങളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
"നിങ്ങള് ഇതു നേരത്തെ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ ?" - അരുണ് ദേവ് ചോദിച്ചു.
"പിന്നില്ലാതെ !!, ഞങ്ങള് സ്ഥിരമായി ഇതാണ് കഴിക്കുന്നത്"- അന്വര് പറഞ്ഞു.
ആദ്യമായാണ് ഇവിടെ കയറുന്നത്, എന്നാലും മാന്യത വിട്ടുകളയരുതല്ലോ.
അഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഓര്ഡര് എത്തി. ഏതോ വലിയ സംഭവമാണ് വരന് പോകുന്നത് എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ഞാനും അന്വറും ഇരിക്കുന്നത്. പക്ഷെ വന്നത് കണ്ടപ്പോള് ഞങ്ങള് ഞെട്ടി. Spinach എന്നുവച്ചാല് ചീര-യാണെന്ന് അന്നേരമാണ് ഞാനും അന്വറും മനസ്സിലാക്കുന്നത് (രണ്ടു പേരും മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളില് നിന്ന് വന്നവരാണ്). എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വസ്തുവാണ് ചീര. അന്വറും അതു തന്നെ. മെസ്സില് ഇതുള്ള ദിവസം ഞങ്ങള് ആ ഭാഗത്തെ പോകാറില്ല. Expresso
എന്ന് പറഞ്ഞു വന്നതോ കാപ്പിക്കുരു പൊടിച്ചിട്ട ഒരു സാധനം. വായില് വച്ചപ്പോള് കയ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണുതള്ളി.
എന്നാലും മാന്യത കളയല്ലല്ലോ, ഇതാണ് സ്ഥിരമായി കഴിക്കാറുള്ളത് എന്നും പറഞ്ഞു പോയി. അതിനാല് കഴിച്ചു തീര്ക്കേണ്ടതായി വന്നു.
മെസ്സിലെ ബോറടിപ്പിക്കുന്ന ഭക്ഷണവും കഴിച്ചതിനു ശേഷം ഹോസ്റ്റല് റൂമിലെത്തി ഞാനും അന്വറും കൂടെ സിനിമ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് കെമിക്കല് എങ്ങിനീയറിങ്ങിലെ ജൂനിയറായ വിനീത് വാരിയരുടെ ഫോണ് വന്നത്- " ചേട്ടാ ! ഇന്ന് എന്റെ പിറന്നാളാണ്, ഞാന് കോഫി ഡേയില് ഒരു ട്രീറ്റ് തരാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അനവറിനെയും കൂട്ടി വരന് പറ്റുമോ?"
ഞാന് ഫോണ് അനവറിനു കൈമാറി.
ഒരു മിനിട്ടു ആലോചിച്ചതിനു ശേഷം അന്വര് മറുപടി നല്കി.
"ഞാന് സുജിത്തും അല്പം തിരക്കിലാണ്, എത്ര മണിക്കാണ് ട്രീറ്റ്"- അന്വര് മറുപടി നല്കി.
എന്ത് തിരക്ക്, ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഉറക്കവും സിനിമയുമായി ജീവിതം കഴിച്ചുക്കൂട്ടുകയാണ്. ഇവന് എന്തിനാണാവോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ആവോ ?
" പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക്"- വിനീത് മറുപടി നല്കി.
" ഞങ്ങള് പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുവന്, എന്നാലും അങ്ങ് എത്തിയേക്കാം "- അന്വര് പറഞ്ഞിട്ട് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്തു.
'എടാ ജാട കാണിക്കുന്നതിന് ഒരു ലിമിറ്റ് വേണം, നമ്മള് തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞാല് അവന് നമ്മളെ ഒഴിവാക്കിയാലോ?" - ഞാന് ചോദിച്ചു.
പലപ്പോഴും ഞാനും അന്വറും കോഫി ഡേയുടെ സമീപത്തു കൂടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അകത്തു കയറിയിട്ടില്ല- കാരണം പലതാണ് - ഇത്ര കാശ് കൊടുത്തു വല്ലതും കഴിക്കുന്നതിനുള്ള മനസ്താപം, പിന്നെ അന്വറിന്റെ അഭിപ്രായത്തില് കോഫി ഡേ ഒരു ബൂര്ഷ്വാ കമ്പനി ആണല്ലോ. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി കാശിന്റെ ദൗര്ലഭ്യത. ഇപ്പോള് ഒരവസരം ഒത്തു വന്നപ്പോള് കളഞ്ഞു കുളിച്ചാലോ എന്ന് പേടിച്ചതാണ് ഞാനിതു പറഞ്ഞത്.
" എടാ, നിനക്ക് ലോകം എന്താനെന്നറിഞ്ഞുകൂടാ, നമ്മള് അല്പം ജാട കാണിച്ചാലേ ഇവിടെ വിലയുള്ളൂ, എന്തായാലും നമ്മളെ വിളിച്ചതല്ലേ, അന്നേരം അവന് എന്തായാലും ഒഴിവക്കില്ല, നമ്മള് ജാട കൂട്ടുന്നത് അനുസരിച്ച് അവന് നിര്ബന്ധിച്ചുക്കൊണ്ടിരിക്കും "- അന്വര് പറഞ്ഞു.
ഇവന്റെ ഒരു ബുദ്ധി !! ശരിയാണെന്ന് എനിക്കും തോന്നി.
സിനിമ തീര്ന്നതിനു ശേഷം പന്ത്രണ് മണിക്കുള്ള ട്രീറ്റിനു ഞാന് തന്നെ തയാറായി. എന്നെ കണ്ടപാടെ അന്വര് മുഖം കറുപ്പിച്ചു.
"എടാ 12 മണി എന്ന് പറഞ്ഞാല് 12.15-നെ ചെല്ലവു, എന്നാലേ ഒരു വിലയുള്ളൂ.
അങ്ങനെ 12.15-ഓടെ ഞങ്ങള് കോഫി ഡേയില് എത്തി. അവിടെ വിനീത്, ശ്രിനാഥ്, അരുണ് ദേവ് തുടങ്ങിയവര് കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇവര് കോഫി ഡേയുടെ സ്ഥിരം ആള്ക്കാരാണ്.
ഒന്ന് കോഫി ഡേ പരത്തി നോക്കിയപ്പോള് അരുണ് ലാലും ഒരു പെണ്കുട്ടിയും ഇരിക്കുന്നു. ദൈവമേ, ഇവന്റെ ഒരു യോഗം !!!, ആ പെണ്കുട്ടിയെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു അവര് രണ്ടു പേരും ഇരിക്കുന്ന മേശയില് കസേര വലിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനുമിരുന്നു. ഒരഞ്ചു മിനിട്ടായിട്ടും ഞാന് അവിടുന്ന് എണീച്ചു പോകാത്തതുകൊണ്ട് എന്തോ ഇംഗ്ലീഷില് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവനും അവളും ഇറങ്ങിപ്പോയി, നേരെ ചൊവ്വേ ഇംഗ്ലീഷ് അറിയാത്തത് ഭാഗ്യം. പിറുപിറുത്ത പല കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലായില്ല.
ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോഴുണ്ട് കിരണ്. ക. ജെ ഒരു തമിഴ് പെണ്കുട്ടിയുമായിരിക്കുന്നു. ഇവന് അന്തര് സംസ്ഥാന കളിയും തുടങ്ങിയോ? ഇനി അവന്റെ അടുത്തേക്കാകാം എന്നാലോചിച്ചു അങ്ങോട്ട് പോകാന് തുടങ്ങിയപ്പോഴത്തേക്ക് അന്വര് തടഞ്ഞു.
" എടാ, ഇന്നിത്രയും പോരേ?"- അന്വര് ചോദിച്ചു.
മതിയല്ലേ ! എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് കിരണ് ഇരിക്കുന്നടുത്തേക്കുള്ള പോക്ക് ഒരു കൈ കാണിക്കലില് അവസാനിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞാനും അന്വറും വിനീതും കൂട്ടുകാരും കൂടെ ഓര്ഡര് ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു. "നീ മണ്ടത്തരമേ ചെയ്യുള്ളു, അതിനാല് നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാന് ഓര്ഡര് ചെയ്തോളാം" എന്ന് അന്വര് എനിക്ക് താക്കിത് തന്നിരുന്നു.
എന്നാലും ഞാനും അന്വറും മെനു കാര്ഡിന്റെ പേജുകള് മറിച്ചു. എല്ലാം അപരിചിതമാണ്. എന്നാലും ഇതൊക്കെ എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന മട്ടിലാണ് അന്വറിന്റെ ഇരുപ്പ്. ചില പേരുകള് ഞങ്ങള്ക്ക് രസം തോന്നി. "Expresso. Spinachi Sandwich " -കിടിലന് പേരുകള്, അതിനാല് ഇത് തന്നെ ഓര്ഡര് ചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങള് ഞങ്ങളുടെ ഓര്ഡര് പറഞ്ഞു.
'2- Expresso, 2- Spinachi Sandwich '
അരുണ് ദേവ് ഇത് കേട്ടതും ഞങ്ങളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
"നിങ്ങള് ഇതു നേരത്തെ കഴിച്ചിട്ടുണ്ടോ ?" - അരുണ് ദേവ് ചോദിച്ചു.
"പിന്നില്ലാതെ !!, ഞങ്ങള് സ്ഥിരമായി ഇതാണ് കഴിക്കുന്നത്"- അന്വര് പറഞ്ഞു.
ആദ്യമായാണ് ഇവിടെ കയറുന്നത്, എന്നാലും മാന്യത വിട്ടുകളയരുതല്ലോ.
അഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഓര്ഡര് എത്തി. ഏതോ വലിയ സംഭവമാണ് വരന് പോകുന്നത് എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ഞാനും അന്വറും ഇരിക്കുന്നത്. പക്ഷെ വന്നത് കണ്ടപ്പോള് ഞങ്ങള് ഞെട്ടി. Spinach എന്നുവച്ചാല് ചീര-യാണെന്ന് അന്നേരമാണ് ഞാനും അന്വറും മനസ്സിലാക്കുന്നത് (രണ്ടു പേരും മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളില് നിന്ന് വന്നവരാണ്). എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വസ്തുവാണ് ചീര. അന്വറും അതു തന്നെ. മെസ്സില് ഇതുള്ള ദിവസം ഞങ്ങള് ആ ഭാഗത്തെ പോകാറില്ല. Expresso
എന്ന് പറഞ്ഞു വന്നതോ കാപ്പിക്കുരു പൊടിച്ചിട്ട ഒരു സാധനം. വായില് വച്ചപ്പോള് കയ്പ് കൊണ്ട് കണ്ണുതള്ളി.
എന്നാലും മാന്യത കളയല്ലല്ലോ, ഇതാണ് സ്ഥിരമായി കഴിക്കാറുള്ളത് എന്നും പറഞ്ഞു പോയി. അതിനാല് കഴിച്ചു തീര്ക്കേണ്ടതായി വന്നു.
തുടരും .....(അടുത്ത ഞായറാഴ്ച (12/12/2010))
വരാന് പോകുന്ന സംഭവങ്ങള്
" കിരണ് സി ജെ -യുടെകോഫി ഡേ വിശേഷങ്ങള് "
വരാന് പോകുന്ന സംഭവങ്ങള്
" കിരണ് സി ജെ -യുടെകോഫി ഡേ വിശേഷങ്ങള് "
"ഷിന്റ്റോ ചേട്ടന്റെ വെള്ളമടി "
" മറീന ബീച്ചിലെ വിശേഷങ്ങള്"
da.. kollam enikkishtapettu....peculiar way of narrating the stories... blog`nte nilavaram koodunundu....
ReplyDeleteadipoli..... :)inganokke sambhavam nadanniittundalle... veeranmare...
ReplyDeletenjettikkunna sathyangalokke purattuvarunnundallo.. ;)vivaranam kalakki as usual!
ReplyDeleteda nee +2 nnu ente koode padicha sujith thanne alle???!!!!!, 1st story vayichappol oru doudt...ha..ha,machu kidillan incidents ketto..keep going best wishes..
ReplyDeleteEdaa Police station incidents okke eppol sambavichu...onnum paranjilallooo..anyway good writing..keep it up....
ReplyDeletekidilam cheettaa...
ReplyDeleteavasaanam vipin chettan 'nte kannu nannaakkiyallloeee...
ini muthal sherikkum kandoolum jeevithaththee ...
പൊലീസ് സംഭവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊന്ന്
ReplyDelete